Do diabła z rock'n'rollem
Wszyscy znamy ten upiorny image. Długie włosy, obcisłe spodnie, wytarte skóry. Do tego ta muzyka - głośna, wrzaskliwa, nie dosłuchania wprost. Jak nic generowana w mózgach wyznawców belzebuba. Co z nią zrobić? A jakże, zakazać! To na pewno sprowadzi jej wielbicieli do porządku. Zaraz, zaraz, ale czemu tylko utrzeć nosa metalowcom? Nie lepiej będzie wziąć się od razu za cały rock?
W Polsce, za sprawą sławetnej, ale nikomu nieznanej jeszcze listy jednego z czołowych krzyżowców IV RP, Ryszarda Nowaka, polowanie na czarownice już się rozpoczęło. Co prawda ostatnio, za sprawą ciągłych afer i personalnych roszad, klasa polityczna z powodzeniem kieruje nasze oczy zupełnie inną stronę, ale spokojnie: na wszystko przyjdzie czas i jak trzeba będzie, słowa pójdą w czyny i odpowiednie osoby wezmą się w końcu za próby zabraniania. Najpierw cichcem, by nie narazić się na zarzuty o wprowadzanie cenzury. A potem już na całego. Niech drżą nie tylko norwescy blackmetalowcy czy rodzimi eksporterzy decybelowego ekstremum z Behemoth i Vadera. Na każdego coś się znajdzie. A jak nie, zawsze możemy garściami czerpać z przebogatych doświadczeń przeszłości.
W oparach absurdu
To, że muzyka metalowa budzi kontrowersje i spędza sen z powiek wszechwiedzących obrońców moralności, wiadomo niemal od samego początku jej istnienia. Zespoły typu Judas Priest, Iron Maiden czy Black Sabbath już dwie czy trzy dekady temu narażone były na ataki wszelkiej maści prawicowych radykałów, wietrzących w ciężkim rocku głównego odpowiedzialnego za demoralizację młodzieży i szerzenie wszelkiego zła, z oddawaniem czci lucyferowi włącznie. Co z tego, że nikomu nie udało się udowodnić rzeczywistego związku metalu z satanizmem (nawet jeśli pewien procent grup świadomie prowokuje kojarzącym się z siłami ciemności imagem czy utrzymanymi w takim duchu tekstami). Zresztą, takie oskarżenia nigdy jakoś specjalnie muzykom nie przeszkadzały, napędzając tylko sprzedaż ich płyt. Jeśliby jednak tu i ówdzie poszperać, wyjdzie nam, że nie tylko najmocniejsza odmiana rocka znalazła się w bogatym indeksie zjawisk przeznaczonych do odstrzału. Przyjrzyjmy się kilku wykonawcom, o których większość z nas z nich w życiu nie pomyślałaby, że mogą wejść w jakiekolwiek konszachty z rogatym. A jednak takie sugestie czy nawet oskarżenia padały.
Nie wszyscy jesteśmy Chrystusami
Beatlesi... Według niektórych, pełną parą sataniści, których miejsce powinno być nie w historii muzyki, lecz na szafocie. Trudno dziś uwierzyć, ale wśród wielu rodziców poddanej beatlemanii młodzieży wzbudzali podobne uczucia jak dziś Marilyn Manson. Niemożliwe? Prawdę powiedziawszy, sami sobie trochę tego piwa nawarzyli. I to nie dlatego, że na okładce epokowej płyty "Sergeant Pepper's Lonely Hearts Club" umieścili guru ideologii okultystycznej Aleistera Crowleya. Gorzej, że jeden z nich (John Lennon) stwierdził w marcu 1966 roku w niesławnej rozmowie z londyńskim "Evening Standard", że koniec chrześcijaństwa to tylko kwestia czasu, a Beatlesi i tak są popularniejsi od Chrystusa. A potem wybałuszali oczy na widok oszalałej z nienawiści konserwatywnej Ameryki, w której mieli właśnie zacząć trasę... Publiczne palono ich płyty, piosenki poddano radiowemu ostracyzmowi. Nawet członkowie Ku Klux Klanu odgrażali się, że ich dorwą. Lennon przeprosił, a kilka lat później zaczarował świat swoim solowym "Imagine", z nieśmiertelnym wersetem "Wyobraź sobie, że nie ma raju. To łatwe, spróbuj". Dla prawicowych ekstremistów to było dopiero przegięcie.
Kamienie z piekła
Mimo wszystko, to Stonesi zawsze uchodzili za bardziej nieokrzesanych od czwórki z Liverpoolu. No dobrze, nagrali płytę "Their Satanic Majesty's Request" ("Życzenie jego szatańskiej wysokości"), zainspirowaną ponoć ich kontaktem z Antonem Szandorem La Veyem, założycielem Kościoła Szatana. Ośmielili się napisać tak "obrazoburcze" songi, jak "Symphaty For The Devil" czy "Midnight Rambler", które sprawiły, że nawet szacowny "Newsweek" nazwał Micka Jaggera "Lucyferem rocka". Dla opiniotwórczego tygodnika była to jedynie przenośnia; dla całej rzeczy ideologicznych adwersarzy rocka - woda na młyn. A raczej wodospad. - Wcześniej byliśmy tylko niewinnymi, świetnie się bawiącymi dzieciakami- skarżył się w 1971 Keitch Richards, zapytany o wspomniane "Współczucie dla diabła". Teraz wszyscy mówią, że stanowimy wcielenie zła. A to przecież tylko piosenka, jedna z wielu.
Tylko czy aż, oddająca punkt widzenia szatana i do dziś uznawana za jeden z symboli antychrześcijańskiej postawy. Ale na indeksie Stonesi znaleźli się nie tylko za jej sprawą. Oliwy do ognia dodawało dość swobodne obyczajowo zachowanie muzyków oraz ich sugestie, że komponując, wpadają w coś w rodzaju spirytystycznego transu, podczas którego każdy z nich staje się "chętnym i otwartym medium".
Przodem do tyłu
Brytyjscy luminarze hard rocka z Led Zeppelin takich sugestii już nie formułowali, ale i tak znaleźli się na antysatanicznym celowniku. Po pierwsze, ich gitarzysta Jimmi Page, kolekcjoner pism Aleistera Crowleya, kupił należący kiedyś do niego pałac w szkockiej posiadłości Boleskine, notabene znajdujący nad brzegami słynnego jeziora Loch Ness. Po drugie – w symbolu trzech połączonych okręgów, widniejącym na perkusji Johna Bonhama, wielu widziało bezpośrednie odniesienie do diabelskiej liczby 666. Po trzecie wreszcie, w jednym z przebojów wszech czasów "Stairway To Heaven" doszukiwano się ukrytego przekazu podprogowego, przekonując, że gdy puści się go od tyłu, usłyszy się słowa "Oh here's to my sweet Satan...". Jak ktoś spał z głową w betoniarce, to pewnie by i w "O sole mio" usłyszał.
Oskarżenia o stosowanie rzekomego przekazu podprogowego dla diabła, szatana czy innego licha dotknęły zresztą wielu wykonawców zupełnie niekojarzonych z jakąkolwiek ideologią. Electric Light Orchestra miało zastosować tę wyjątkowo trudną technicznie metodę na początku piosenki "Fire On High", a Pink Floyd – w końcówce "Goodbye Blue Sky". Iron Maiden pozwolił sobie nawet na żart, celowo rozpoczynając utwór "Still Life" (z płyty "Piece Of Mind") zwrotem, który może być zrozumiały wyłącznie po puszczeniu go od tyłu: "Nie mieszaj się d spraw, których nie rozumiesz".
Córa szatana
Martyna Jakubowicz? Co ona tu robi? Przecież głównie o miłości śpiewa... Niewyobrażalne czy nie, za sprawą jednego z katolickich programów TVP 1, pod koniec lat 90. ochrzczono ją mianem "czołowej satanistki RP". Tym samym zdetronizowała spokojnie do tamtej pory zasiadającego na tym zaszczytnym tronie Kata. Problem w tym, że do dziś ani sama zainteresowana, ani jej fani, nie wiedzą, jakież były jej zasługi na polu promocji piekielnych treści. Być może poszło o pokazanie przez nią dla dowcipu podczas jednego z wywiadów palców ułożonych w symbol "diabelskich rogów"… Tak przy okazji - ów znak, spopularyzowany na początku lat 80. przez Ronniego Jamesa Dio, nie ma absolutnie nic wspólnego z szatanem. A może poszło o opacznie zrozumiany tekst jej piosenki "Bóg już w tej firmie nie robi"? No bo jak może nie robić? Jest przecież wszech mocny, a więc i wszechobecny, czyż nie?
Coś dla ciała, coś dla duszy
W tym samym programie oberwało się też Michaelowi Jacksonowi (zapewne za wampirycznego "Thrillera"), jak i… Vangelisowi. Grecki mistrz muzyki elektronicznej, twórca między innymi sławnych ścieżek dźwiękowych z filmów "Rydwany Ognia" i "1492: Zdobycie raju", miał jakoby fascynować się satanizmem w 1970 roku, podczas żmudnego nagrywania ostatniego albumu Aphrodite's Child, wielkiej gwiazdy muzyki pop lat 60. (w składzie zespołu był też częsty później rezydent sopockiego festiwalu, Demis Roussos). Płyta "666", stanowiąca muzyczne odbicie biblijnej "Księgi Objawienia", porażała - w przeciwieństwie do swoich lekkich i melodyjnych poprzedniczek - progresywnym rozmachem i rockowym ciężarem, a przy okazji wywołała sporo kontrowersji. Z okładki wynika, że muzycy byli podczas jej tworzenia pod silnym wpływem tajemniczego Sahlep. – Ćpają albo czczą demona! – grzmiały oskarżenia. Sahlep okazał się… wybornym tureckim specjałem na bazie gorącego mleka, z dodatkiem cynamonu i aromatycznego proszku z korzenia storczyka.
Swoją drogą, na "666" znalazła się też jedna z najbardziej niesamowitych kompozycji w historii, "Infinity", zaśpiewana, a raczej wykrzyczana przez współpracującą z Vangelisem wielokrotnie grecką pieśniarkę i aktorkę, Irene Papas. To właśnie ten utwór, jak i tytuł płyty, sprawiły, że wiele stacji radiowych odmówiło jej grania, odsądzając zespół od czci i wiary. Świat nigdy nie był niekonsekwentny - nikt przecież nie czepiał się Romana Polańskiego, który dwa lata wcześniej nakręcił sataniczną klasykę horroru, "Dziecko Rosemary"…
Powyższe przykłady to tylko wierzchołek góry lodowej, pokazujący, że zawsze, gdy ktoś osiągnie sukces, znajdą się tacy, którym to będzie przeszkadzać. A wtedy najlepiej wypalić z grubej rury. Zazwyczaj działa. Na szczęście, jak zauważył Churchill, czyż jednym z najmilszych doświadczeń w życiu nie jest być celem i nie zostać trafionym?
onet.pl
Menu
